OPODATKOWANIE BUDOWLI W ORZECZNICTWIE WSA

Nowelizacja ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2025 r. poz. 707) – dalej „ustawa”, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2025 r. i wprowadziła liczne zmiany m.in. w zakresie definicji ustawowych „budynku” czy „budowli”, wywołuje w praktyce wątpliwości interpretacyjne.

Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy przez „budynek” należy rozumieć obiekt wzniesiony w wyniku robót budowlanych, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem, trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz który posiada fundamenty i dach, z wyłączeniem obiektu, w którym są lub mogą być gromadzone materiały sypkie, materiały występujące w kawałkach albo materiały w postaci ciekłej lub gazowej, którego podstawowym parametrem technicznym wyznaczającym jego przeznaczenie jest pojemność.

Jak wskazał WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 12 marca 2026 r. (sygn. akt I SA/Wr 813/25) o kwalifikacji danego obiektu do kategorii budynków przesądzają, co do zasady, takie przesłanki pozytywne jak: wzniesienie w wyniku robót budowlanych wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem, trwałe związanie z gruntem, wydzielenie z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadanie fundamentów i dachu. Możliwość zaliczenia do budynków eliminuje przy tym spełnienie przesłanki negatywnej, wymienionej w art. 1a ust. 1 pkt 1 in fine ustawy Oznacza to, że każdy obiekt, który spełnia powyższe kryteria, dla celów podatkowych nie jest traktowany jako budynek, jeżeli są w nim lub mogą być gromadzone materiały sypkie, materiały występujące w kawałkach albo materiały w postaci ciekłej lub gazowej, którego podstawowym parametrem technicznym, wyznaczającym jego przeznaczenie, jest pojemność.

Z kolei, pod szerokim pojęciem „budowli” znajduje się – zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy – m.in. obiekt niebędący budynkiem, wymieniony w załączniku nr 4 do ustawy, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem, wzniesiony w wyniku robót budowlanych, także w przypadku, gdy stanowi część obiektu niewymienionego w ustawie. Przez budowlę należy również rozumieć elektrownię wiatrową, elektrownię jądrową i elektrownię fotowoltaiczną, biogazownię, biogazownię rolniczą, magazyn energii, kocioł, piec przemysłowy, kolej linową, wyciąg narciarski oraz skocznię, w części niebędącej budynkiem - wyłącznie w zakresie ich części budowlanych, a także urządzenie budowlane - przyłącze oraz urządzenie instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, oraz inne urządzenie techniczne, bezpośrednio związane z budynkiem lub obiektem, o którym mowa w art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. a, niezbędne do ich użytkowania zgodnie z przeznaczeniem

Na tle stosowania wskazanych przepisów ustawy powstały wątpliwości, jak należy rozumieć nowe definicje w odniesieniu do konkretnych obiektów budowlanych. WSA we Wrocławiu, w przywołanym powyżej wyroku, odniósł się do kwalifikacji podatkowej m.in. takich obiektów jak: wiata, zbiorniki do magazynowania surowców oraz zbiorniki do magazynowania wyrobów gotowych, transformator, a także centrala wentylacyjna.

Zdaniem Sądu, nie można uznać wiaty za budynek w sytuacji, gdy ze stanu faktycznego wynika, że jej konstrukcja nie posiada zamkniętej przestrzeni, gdyż nie ma pełnych ścian, a za przegrodę budowlaną nie mogą być uznane słupy konstrukcyjne wiaty. Linia między słupami nie może być uznana za faktycznie istniejącą przegrodę budowlaną. Według Sądu zasadnie zatem organ podatkowy uznał, że wiata nie jest wydzielona z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych. Obiekt opisany przez podatnika posiada natomiast cechy wiaty, tj. posiada stalową konstrukcje słupową i jest pozbawiony ścian. Wobec tego prawidłowa była konkluzja organu, że obiekt ten należy zakwalifikować jako budowlę.

Następnie Sąd odniósł się do kwestii zbiorników do magazynowania surowców oraz zbiorników do magazynowania wyrobów gotowych, co do których podatnik uważał, że nie powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, bowiem stanowią element instalacji technologicznej podatnika oraz nie służą do gromadzenia materiałów. Zdaniem Sądu, zasadnie organ podatkowy stwierdził, że omawiane zbiorniki należy zakwalifikować do budowli, o których mowa w załączniku nr 4 do ustawy w poz. 6, tj. jako obiekt, w którym są lub mogą być gromadzone materiały sypkie, materiały występujące w kawałkach albo materiały w postaci ciekłej lub gazowej, którego podstawowym parametrem technicznym wyznaczającym jego przeznaczenie jest pojemność, inny niż wymieniony w poz. 4 i poz. 5. Tym samym są one budowlą, o której mowa w art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy.

W ocenie Sądu okoliczność, że omawiane zbiorniki pozostają częścią instalacji technologicznej zakładu podatnika nie wyklucza, że mogą one podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowle. Nie można bowiem przyjąć, że zbiorniki te są instalacjami, które winny być opodatkowane razem z budynkiem, w którym się znajdują, jako instalacje zapewniające możliwość użytkowania budynku zgodnie z przeznaczeniem. Skoro bowiem sam podatnik twierdzi, że są one elementem instalacji technologicznej podatnika, to nie mogą być uznane za niezbędne do użytkowania budynku zgodnie z przeznaczeniem, bowiem służą produkcji, a nie użytkowaniu budynku.

Kolejno Sąd ocenił, że trafnie organ podatkowy stwierdził, że transformator spełnia definicję budowli, o której mowa w art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy, tj. stanowi inne urządzenie techniczne, bezpośrednio związane z budynkiem lub obiektem, o którym mowa w lit. a, niezbędne do ich użytkowania zgodnie z przeznaczeniem oraz został wzniesiony w wyniku robót budowlanych, a tym samym podlega opodatkowaniu jako budowla.

Następnie Sąd ocenił jako prawidłowe stanowisko organu podatkowego, że urządzenia przeciwpożarowe w pompowni pożarowej spełniają definicję budowli, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy. Są to bowiem urządzenie budowlane, przez które należy rozumieć przyłącze oraz urządzenie instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, oraz inne urządzenie techniczne, bezpośrednio związane z budynkiem lub obiektem, o którym mowa w lit. a, niezbędne do ich użytkowania zgodnie z przeznaczeniem. Zdaniem Sądu, dla takiej klasyfikacji nie miało znaczenia, że urządzenia te nie pełnią funkcji służebnej wobec pojedynczego budynku, ani pojedynczej budowli wymienionej w załączniku nr 4 do ustawy, lecz służą całemu kompleksowi obiektów znajdujących się na terenie zakładu Spółki. Przywołana definicja ustawowa urządzenia budowlanego nie zawiera wskazania, że urządzenie takie ma być związane wyłącznie z jednym budynkiem lub obiektem.

W dalszej części wyroku Sąd potwierdził również, że za budowlę należy również uznać: zbiorniki na paliwo i środek pianotwórczy (budowle, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z poz. 6 załącznika nr 4 do ustawy), rury do przesyłania i rozdziału wody w razie pożaru (budowle, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z poz. 13 załącznika nr 4 do ustawy), centrala wentylacyjna (budowla, o której mowa w art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy, tj. stanowi inne urządzenie techniczne, bezpośrednio związane z budynkiem lub obiektem, o którym mowa w lit. a, niezbędne do ich użytkowania zgodnie z przeznaczeniem), maszynownia wody lodowej na płycie (budowla, o której mowa w art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z poz. 25 załącznika nr 4 do ustawy), a także moduł galerii rur wewnętrznych (budowla, o której mowa w art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z poz. 13 załącznika nr 4 do ustawy).

Orzeczenie nie jest prawomocne.

---

Zainteresował Cię ten temat, masz wątpliwości lub pytania, a może potrzebujesz profesjonalnego wsparcia? Zapraszamy do kontaktu - Sebastian Pięta, radca prawny, wspólnik w Kancelarii Drozd & Pięta.